Een camperreis door Duitsland en Luxemburg: zon, regen, wijnfeesten, historische stadjes en onverwachte verrassingen. Van de abdij van Prüm tot de waterval van Saarburg, van de glooiende Moezelheuvels tot het levendige Grevenmacher en Echternach, we ontdekken steden, natuur en cultuur op ons eigen tempo. Met een glas wijn in de hand, Tobi aan onze zijde en de vrijheid van de camper voor ons, voelt elke dag als een klein avontuur. Soms rustig, soms bruisend van energie, maar altijd vol kleine momenten die een reis onvergetelijk maken.

🎥 Nieuw in dit reisverslag: bekijk de stad Saarburg via een 360 graden video. Wandel virtueel langs de Saar, sta stil bij de Waterval Saarburg en ga met de kabelbaan over de wijnvelden naar Landal Warsberg.

Prüm – eerste stop met de camper in de Duitse Eifel

Onze vorige reis zit nog vers in het geheugen, en toch staan we alweer in de startblokken voor een nieuw avontuur. Op zo’n 200 kilometer van huis parkeren we de camper op de camperplaats in Prüm. Een fijne plek. Pal naast een kabbelend beekje, omringd door groen en op loopafstand van het stadje.

Prüm is een charmant stadje met een flinke dosis geschiedenis. De abdij, die hier al sinds de vroege middeleeuwen het stadsbeeld bepaalt, is een echte blikvanger. Je zou bijna denken dat de monniken destijds oog hadden voor design. In werkelijkheid was Prüm in de vroege en hoge middeleeuwen een machtig Karolingisch machts- en cultuurcentrum, van waaruit politieke invloed, kennis en religieuze tradities zich over grote delen van Europa verspreidden. Dat voel je nog steeds.

Het is al avond, maar gelukkig nog licht genoeg om het stadje te verkennen. We slenteren door de sfeervolle straatjes rondom de abdij en gaan op zoek naar het meest gezellige café van Prüm. Nog vóór de deuren opengaan, komt de sigarettenlucht ons tegemoet. Door het rookgordijn ontwaren we vaag een pub-achtig interieur. Toch maar niet. Onze vakantieoutfits hoeven niet meteen te ruiken alsof we zelf een schoorsteen zijn.

Als we de hoek omlopen, schrikt een vrouw zich letterlijk een meter de lucht in door Tobi. Hopsa. Onze trouwe viervoeter kan er ook niets aan doen dat hij zo’n onopvallende verschijning is.

De schemer valt en niet veel later ploffen we neer op een buitenterras bij een Italiaans getint restaurantje. Een caffè Italiano voor Jouke. Een fris biertje van de tap voor Edwin. En natuurlijk proosten we op het nieuwe avontuur.

Voordat we gaan slapen, verzorgt Jouke nog een mini-poppenkastvoorstelling voor Tobi. Meneer Waf, volledig met de hand gespeeld, beleeft de wildste avonturen: over beekjes springen en stiekem koekjes stelen. Tobi kijkt ademloos toe en laat af en toe een enthousiast blafje horen. In de camper klinkt het rustgevende gekabbel van het beekje. Perfect slaapgeluid. Althans, in theorie.

Die rust houdt helaas niet lang stand. Een groep autofanaten besluit midden in de nacht een live-demonstratie banden-verniel-techniek te geven. Zelfs Max Verstappen zou onder de indruk zijn van hun piepende handrembochten. Pas wanneer het asfalt vermoedelijk zwartgeblakerd is, keert de stilte terug.

We dommelen weer weg, maar niet voor lang. Tik, tik, tik, tik. De koelkast meldt dat de gasfles leeg is. Fijn dat die zo lang meeging. De timing had alleen iets beter gekund. Dus hup, midden in de nacht naar buiten voor een snelle wissel in de kou. Onze herinnering aan deze nacht blijft daardoor toch een beetje zuur. Een zure Prüm.

Gelukkig lacht de ochtend ons toe. De zon laat zich al zien en recht tegenover de camperplaats halen we verse broodjes bij de bakker. Met knapperige Weizenbrötchen in de hand kijken we verwachtingsvol vooruit naar een zonnige dag. Waar die eindigt? Geen idee. Precies dat maakt het zo leuk.

Ralingen en Rosport – rust aan de grens van Duitsland en Luxemburg

Een dagje rust is ook wat waard, zeker met dit zonnige weer. We zijn zo besluiteloos als een pizzakaart met vijftig opties, maar uiteindelijk belanden we op de grens van Duitsland en Luxemburg. De camping aan Luxemburgse kant puilt uit – je zou denken dat er gratis drankbonnen worden uitgedeeld – terwijl de Duitse kant juist groen, ruim en heerlijk rustig aanvoelt.

De rivier de Sauer slingert er vrolijk tussendoor, alsof hij zelf nog niet helemaal kan kiezen bij welk land hij wil horen. Naast onze camperplaats ligt een voetbalveld, en dat blijkt onverwacht topentertainment. Twee wedstrijden op één middag. Zelfs wie niks met voetbal heeft, kan hier zijn hart ophalen. De supporters zijn minstens zo fanatiek als de spelers, misschien zelfs fanatieker. Het veld trilt bijna van het temperament – en dan moet de beroemde “derde helft” nog beginnen.

Aan de overkant lonkt het Sauerpark van Rosport, precies in ons vizier terwijl we languit in de zon liggen. Met een Duits biertje in de hand en uitzicht op Luxemburg voelt de grens ineens zo onbenullig dat je je afvraagt waar we ons eigenlijk druk om maken. Hier draait alles om eenvoud: rust, zon en de kleine verrassingen die een dag zomaar perfect maken.

Saarburg – wijnfeesten, waterval en camperleven aan de Saar

Na Prüm en de Sauer strijken we nu neer langs de Saar, in het schilderachtige plaatsje Saarburg. Omdat het topdrukte is, krijgen we het vriendelijke maar dringende advies om tussen 09:00 en 11:00 uur de camperplaats te betreden. Zo gezegd, zo gedaan. Met enig geluk vinden we een paar vrije plekken, waarvan wij natuurlijk de mooiste uitkiezen – dat spreekt voor zich.

Tijd voor ontbijt! Versgebakken eieren sissen in de pan en trekken nieuwsgierige blikken van onze buren. Zij hadden vast graag óók een vorkje meegeprikt. Niet veel later staat de hele plek vol. Timing is alles.

En dan blijkt dat we met onze neus in de wijnvaten vallen: dit weekend zijn de wijnfeesten van Saarburg. Hoogtepunt van vandaag is de optocht. Wijnboeren rijden trots voorbij op prachtig versierde praalwagens, begeleid door dweilorkesten die hun longen uit het lijf blazen. Wijnprinsessen wuiven koninklijk en delen gul glazen wijn uit aan het publiek. Voor een paar euro koop je een glas en daarna geldt simpelweg: je drinktempo bepaalt hoeveel bijgeschonken wordt. In de brandende zon levert dat vanzelf een vrolijk, hikkend publiek op. Ook wij doen dapper mee.

Na uren van gezelligheid, waarin we meer wijn dan straatstenen zien, ontdekken we dat we slechts een paar honderd meter van Saarburg hebben bekeken. Dat lossen we op door achter de stoet aan te lopen richting het festivalterrein, waar de muziek nóg harder klinkt en de wijn nóg sneller vloeit. Swingend, zingend en soms brullend in karaokestijl gaan we helemaal los met de bands en orkestjes. Zelfs Tobi waagt zich op de dansvloer. Zijn moves vallen in de smaak bij de wijnprinsessen – voor één dag is hij koning van Saarburg.

De zon maakt dat dit voelt als de mooiste dag van de week, dus slenteren we later alsnog door het stadje. Dé blikvanger: de waterval midden in het centrum. Ooit, in de 13e eeuw, werd de Leukbeek verlegd, zodat het water nu trapsgewijs 17 meter de diepte in stort. Via een oude watermolen werd in 1898 zelfs stroom opgewekt voor de allereerste straatlampen. Best vooruitstrevend, zo’n middeleeuwse rivieromlegging.

We strijken neer op een terras nabij de waterval. Het laatste tafeltje is een tuinbank die we delen met een Duits stel. De man blijkt een grappenmaker: “Bestellen doen we apart, maar betalen samen – we zijn tenslotte met z’n vieren!” Het ijs is gebroken. Onder het genot van een drankje en een flammkuchen kletsen we gezellig, waarna we nog wat rondwandelen door het sfeervolle stadje.

Terug bij de camper toveren we kipspiesen met rijst en satésaus op tafel. De avond is zwoel, de sterrenhemel kraakhelder en als kers op de taart verschijnt er een bloedmaan. Onder dat magische schouwspel sluiten we onze dag in Saarburg af – hikkend, voldaan en stiekem al benieuwd naar wat morgen brengt.

Saarburg – rustig rondlopen na het feestgedruis

We beginnen de dag nog een beetje slaperig, of misschien zelfs nog dronken van de hoeveelheid wijn gisteren op de wijnfeesten, maar vol zin om Saarburg opnieuw te ontdekken. Iets voor half negen horen we het autootje van de bakker voor onze deur stoppen. Edwin trekt snel een shirt aan, hup naar buiten, en haalt broodjes. Vijf minuten later zitten we weer binnen: vier kleine broodjes en een mega-baguette – zo groot dat je Jouke bijna niet meer ziet zitten.

Als we dan toch vroeg wakker zijn, staan we ook vroeg op, en dat voelt heerlijk. Het is niet zo warm als gisteren, maar nog steeds prima weer om eropuit te trekken. Saarburg voelt vandaag helemaal anders. De wijnfeesten bruisen nog steeds vooraan in de stad, maar in de winkelstraten is het rustig: de optocht is voorbij. Heerlijk! Nu kunnen we rustig rondlopen, zonder drukte en wijnprinsessen die telkens je glas bijvullen. Hoewel… als we moesten kiezen…

We lopen eerst langs de bekende plekken: de waterval in het centrum blijft indrukwekkend. Maar vandaag ontdekken we ook nieuwe dingen: het prachtige stadhuis, de kleine bruggetjes van “Klein Venetië” en wijnranken die overal de heuvels oplopen. Het is een leuke afwisseling: terrassen, winkeltjes en ineens een stukje natuur midden in de stad.

Vandaag trekken we de hoogte in. Aan de ene kant de evangelische kerk bij de ruïne, aan de andere kant de katholieke St. Laurentius. Beiden hoog op de berg, met een uitkijkplatform voor de deur. Het uitzicht over Saarburg en de Saar is adembenemend. Even staan we daar samen, gewoon genietend van het mooie uitzicht, de bloemen en een stadje dat ooit werd opgericht rond 1050.

Tussendoor nemen we natuurlijk een rustmomentje bij een Eiscaffee. Met een rietje slurpen we de ijskoffie op, lekker langzaam, en soms zorgt een slurpgeluidje ervoor dat andere mensen op het terras ons aandachtig aankijken. Vriendelijk glimlachen en weer verder slurpen. Haha.

Aan het eind van de dag wandelen we terug naar de camperplaats. Onze voeten protesteren een beetje, maar dat mag de pret niet drukken. We kijken terug op hoe we ons vanochtend nog half slapend naar de bakker sleepten en nu, wandelend langs de Saar met uitzicht op Saarburg, het gevoel hebben dat we de stad echt hebben ontdekt.

Bij de camper proosten we met de wijnglazen die we gisteren als souvenir hebben meegenomen. Jouke gaat aan de mojito, Edwin drinkt een rode wijn uit een rieslingglas. Een beetje vloeken in de kerk? Misschien… maar het smaakt heerlijk. Vannacht en morgen staat ons veel regen te wachten, maar gelukkig mogen we een extra nachtje blijven. Dat geeft tijd om nieuwe avonturen te plannen.

Vanavond sluiten we deze dag af met een glimlach, een lang gekoesterde overwinning met Carcassonne door Jouke – dit móest écht in het verslag – en het stille besef dat Saarburg voor ons steeds leuker begint te worden.

Gek op spelletjes? Dit zijn de leukste spelletjes voor 2 personen!

Saarburg – regen, panorama’s en de Sesselbahn

Als er in één nacht 40 millimeter regen naar beneden klettert, kun je je wel voorstellen hoe onze camperplaats erbij ligt. Om half negen rijdt de bakker opnieuw vrolijk het terrein op. Toet toet, verse broodjes!

Heel even denkt Edwin dat Jouke – winnares van ons Carcassonne-spelletje van gisteren, waar ze nog steeds trots op terugblikt – haar prijs gaat innen door broodjes te halen. Maar nee hoor, die eer, of eigenlijk straf, valt toch aan Edwin. Korte broek aan, blote voeten in de slippers en naar buiten. Plons! Binnen een seconde staat hij tot zijn enkels in het water. Nog sneller dan een bliksemschicht is hij weer terug. De paraplu blijkt vooral talent te hebben als spons, maar hé: broodjes en iets lekkers… missie geslaagd!

De ochtend brengen we knus in de camper door. Boekje erbij, tv’tje aan, stoeien met Tobi en natuurlijk obrulunchen – dat wonderlijke fenomeen waarbij ontbijt, brunch en lunch moeiteloos in elkaar overvloeien.

Dan klaart het op en maken we ons klaar voor een bergtocht. Met de Saarburger Sesselbahn zoeven we omhoog. Tobi mag gelukkig mee, keurig op schoot, al moeten we wel apart zitten. Jouke vindt dat maar niks en zwaait alsof we elkaar wekenlang niet meer zullen zien. Boven komen we gelukkig weer samen en kan de afdaling beginnen.

De panorama’s van gisteren lijken nu ineens net kersthuisjes – geen wonder dat dit pad de Panoramaweg heet. Op de top ontdekken we een rodelbaan en een Landalpark Warsberg, vernoemd naar de berg zelf. Daarna dalen we tussen de druivenranken af tot we weer in het stadje Saarburg staan.

Intussen is het al later op de dag, logisch na die regenpauze, en onze magen beginnen te knorren. De keuze is snel gemaakt: uit eten! Even later zitten we op een Italiaans terras te genieten van een ovenheerlijke pasta salmone al forno. Heerlijk uit de oven! En omdat er altijd ruimte is voor iets zoets, nemen we nog een premium pistache-ijsje to go. Al wandelend over de Saarburger brug genieten we dubbel: van ons ijsje én van de laatste avond hier.

Terug bij de camper duiken we nog even het internet op voor de zoektocht naar een nieuwe plek. Zonder succes, maar dat parkeren we voor morgen. Eerst revanche bij Carcassonne, en dit keer gaat de winst naar EdWIN. Wie haalt morgen de broodjes? En waar belanden we met onze camper? Morgen weten we meer!

“Bekijk hier onze 360° video en wandel virtueel mee door Saarburg”

Grevenmacher – camping aan de Moezel en wijnfeesten

Vandaag trekken we weer verder met de camper. Waarheen? Geen idee. Het avontuur blijft ons trouw. We hebben wel een voorkeur, maar in dat plaatsje lijkt alles compleet volgeboekt. Geen ramp, want met een camper is er altijd een nieuw plan te bedenken.

Ondertussen turen we naar de weersvoorspellingen – iets noordelijker zou fijn zijn. Thuis lonkt in de verte, maar voorlopig zoeken we vooral gezelligheid, cultuur en een paar mooie bezienswaardigheden. Terwijl wij druk scrollen en turen op onze telefoons, vliegt Edwin als een speer naar buiten. Precies op tijd, want het bakkertje tuft het terrein op met zijn bestelautootje. En jawel, even later dwarrelt de geur van verse broodjes alweer door de camper.

Net op dat moment: ping! – een mailtje. Camping Grevenmacher meldt een annulering en ineens is er een plekje vrij. Precies daar waar we zo graag naartoe willen. Toeval? Nee hoor, pure vakantiemagie.

We rijden de Warsberg over: omhoog slingeren in s-bochten, daarna weer gemoedelijk omlaag. Net voor Grevenmacher ontdekken we een fleischerei. Afgelegen, maar auto’s rijden af en aan. Dat kan niet anders dan een goed adresje zijn. Jouke gaat naar binnen en komt triomfantelijk terug met vlees voor het avondeten. De koelkast is weer blij.

Op de camping zelf wacht een warm welkom. De eigenaresse wijst ons onze plek. Tja… die blijkt achteraf op een zanderige modderberg te liggen, met uitzicht op de achterkant van stacaravans uit de jaren tachtig. Opeens begrijpen we die lastminute-annulering maar al te goed. Toch geven we niet op. Na wat overleg schuiven de opties open en—jawel hoor—wij krijgen een VIP-plaats. Helemaal vooraan, mét uitzicht op de heuvels én een verwarmd zwembad voor de deur. Perfectie bestaat dus wel.

Alsof dat nog niet genoeg is, breekt de zon door. Het wordt warm, heerlijk warm zelfs. We zetten de stoelen buiten, trekken de schoenen uit en genieten volop. Met uitzicht, snacks en een koel drankje voelt het hier als het ultieme vakantieplaatje.

En omdat de avond helder blijft en de zon ons nog even trouw vergezelt, besluiten we pannenkoeken te bakken. Een knisperende koekenpan, stroop en spek op tafel – meer heb je niet nodig om de dag in stijl af te sluiten. Vandaag is écht een dagje pure Campinglife.

Grevenmacher – stad, wijnhuis en Moezelzicht

De donder zit in de dag en het weer houdt ons scherp. Zon, regen, zon, regen. De wolken lijken maar geen besluit te kunnen nemen. Gelukkig is er één constante: ons uitzicht. Voor ons ligt het zwembad, daarachter de heuvels, en daartussen slingert de Moezel, die er elke keer weer prachtig bijligt.

Rond half negen horen we toet toet. Ook op deze camping verschijnt een bakker in zijn autootje. Een oudere man die met een glimlach broodjes verkoopt en ons eraan herinnert dat we in Luxemburg zijn. De prijzen zijn hier twee keer zo hoog als in Saarburg, maar we knijpen een oogje dicht. Het is vakantie, en vakantie smaakt beter met vers brood.

Na een douche voelen we ons fris en opgeladen. Het wordt buiten warmer en we gaan richting Grevenmacher. Het stadje is klein, maar heeft karakter. We lopen door straatjes waar oud en nieuw dwars door elkaar heen staat. Een stukje middeleeuwse stadsmuur naast moderne huizen, alsof de eeuwen hier geen ruzie maken, maar gewoon samenleven.

In de stad bruist het van de voorbereidingen voor de wijnfeesten van komend weekend. Fonteinen worden nagekeken en de kerk krijgt een versiering van wijndecoratie en bloemen. Er hangt een vrolijke verwachting in de lucht.

Na ons rondje door de stad wandelen we terug langs de Moezel. Bij de brug stuiten we op het domein van Bernard & Massard. Nieuwsgierig kijken we naar binnen en belanden in een hal die straalt van de wijnflessen. We voelen ons bijna indringers, maar de ontvangst is warm en al snel raken we in gesprek met een man die zijn roots in New York heeft, maar nu hier thuis lijkt. Het gesprek is spontaan en gezellig. Natuurlijk gaat er een fles wijn met ons mee terug naar de camping.

’s Avonds kookt Jouke goulash van het vlees dat we gisteren bij de slager hebben gekocht. Het ruikt heerlijk en smaakt nog beter. Terwijl we eten, legt vlak voor onze neus een enorme toeristenboot aan. Een compleet hotel op het water dat voor een nacht de Moezel als parkeerplaats gebruikt. Het voelt alsof we een voorstelling krijgen, gewoon vanuit onze camperstoel.

Met een glas Luxemburgse wijn in de hand sluiten we de dag tevreden af.

Echternach – met het openbaar vervoer door Luxemburg

Reizen in Luxemburg voelt alsof je een VIP-pas hebt gekregen voor het hele land. Je stapt gewoon op de bus of trein, zonder kaartjes of gedoe. En hup: je wordt vanzelf rondgereden. Het enige dilemma? Links of rechts uit het raam kijken.

Direct naast onze camping ligt de vlindertuin Jardins des Papillon. De medewerker van Bernard & Massard die we eerder spraken – wij noemen hem inmiddels de New Yorker – vertelde dat deze tuin ooit eigendom was van de wijnmakersfamilie. Terwijl we bij de bushalte staan, gooit Jouke haar woordgrapjes in de strijd. In het Nederlands dwarrelen vlinders liefelijk voorbij, in het Duits stampvoeten er Schmetterlingen door het bos. Het klinkt maar net hoe je de Sound of Music wilt horen.

Tobi vindt de busrit geweldig. Zijn neus zit vastgeplakt tegen het raam alsof er een film speciaal voor hem wordt afgespeeld. We rijden langs bekende plekken: in Ralingen zien we de camperplaats van vorige week, in Wasserbillig herinneren we ons hoe we hier enkele jaren geleden de trein naar Luxemburg-stad pakten.

En dan verschijnt Echternach. Ook daar zaten we toen al uitgebreid op een terras, vandaag doen we dat met plezier dunnetjes over. Koffie, zon en taart: het heilige drietal van een perfecte dag.

Echternach zelf vertelt intussen zijn eigen verhaal. Romeinen, een heilige abdij van Willibrord in 698, stadsrechten in 1236. Grote geschiedenis in een compact stadje. In de basiliek zien we een expositie over de beroemde Springprocessie, tegenwoordig UNESCO-erfgoed. Beneden in de crypte ligt Willibrord zelf. Even zijn we stil: een man die 1300 jaar geleden kerken stichtte in de Lage Landen… en wij lopen nu gewoon over zijn stoep. Zelfs onze kerk in Liessel draagt zijn naam.

Daarna de winkelstraat in. Kunstenaars verkopen hun creaties, elk winkeltje voelt als een mini-museum. Vervolgens struinen we door de oude stadspoorten. En dan: een misstap. We lopen een statig wandelpark in en worden vrijwel direct aangesproken door een bewoner. “Dit is privéterrein!” We glimlachen, knikken en maken een sierlijke aftocht, alsof het allemaal zo gepland was.

Verderop pakken we de eeuwenoude Route de Luxembourg. Daarna een zijpaadje langs het kabbelende Lauterburerbaach, toepasselijk Rue des Romains genoemd. Het voelt alsof elk moment een Romein in toga uit de bosjes kan stappen, sandalen nog nat van de beek. Wij voelen ons eerder alsof we in Celebration, dat Disney-dorp in Florida, rondlopen. Alles klopt hier nét te goed. “What a good feeling!”, roepen we hardop.

Het pad eindigt bij een groot meer. En… hoe kan het ook anders, een van de grootste Romeinse villa’s van Europa. Tijd om neer te ploffen. Op het terras bestellen we een lokaal Echternacher biertje en laten we de kilometers uit onze benen glijden. Voldaan stappen we later weer in de bus, klaar voor de rit terug naar Grevenmacher.

Grevenmacher – wijnfeesten en muziek langs de Moezel

We weten sinds gisteren dat het winkeltje bij de vlindertuin ook broodjes verkoopt. Een ontdekking van formaat! Want terwijl het autootje van de bakker om half negen toeterend de camping oprijdt, blijven wij nog lekker een halfuurtje liggen. En dan halen we gewoon een meter baguette voor een kwart van de prijs. Waarom hebben we dat niet eerder geweten?

Het is het tweede weekend van september: hét moment van de wijnfeesten in Grevenmacher. Een evenement waar de hele stad een jaar lang naartoe leeft. Vandaag duiken we erin – proeven, kijken, luisteren en natuurlijk een beetje meefeesten.

De ochtend start spectaculair. Oude racewagens verzamelen zich op het terrein langs de Moezel. Bij de ingang krijgt elke bestuurder een presentje van de wijnprinses. Voor Jouke is dit het perfecte fotomoment. Daar staat ze, lachend naast de prinses – twee stralende prinsesjes naast elkaar. Edwin mag de hoffotograaf spelen.

Na een rondje auto’s lopen we terug naar de camping, maar een paar honderd meter verderop is het alweer tijd voor lunch. Terwijl wij onze baguette soldaat maken, druppelen er muzikanten het terrein op. En verrassend genoeg zijn het allemaal Nederlanders! De Roepoepers uit Beeg en van Toete nog Bloaze uit Venray zetten alvast de toon.

In het centrum barst het feest pas echt los. Dweilorkesten vullen de straten en één voor één marcheren ze langs de wijnprinsessen. De muziek slingert door de stad en iedereen wiebelt vrolijk mee. Wat een sfeer!

Tussendoor maken wij een “wandeltocht” van Luxemburg naar Duitsland en weer terug. Klinkt indrukwekkend, maar eerlijk gezegd gaat het gewoon over de brug over de Moezel. Een wereldreis in nog geen tien minuten.

Dan gooit een regenbui roet in het eten. Wij duiken onder de luifel van een winkel. Perfecte plek om mensen te kijken: sommigen drinken onverstoorbaar hun wijn onder een parasol, anderen rennen gestrest van schuilplaats naar schuilplaats. En Tobi? Die ligt prinsheerlijk in zijn draagtas te sjansen met álle prinsessen. Zijn charme werkt overal.

’s Avonds belooft het programma groot feest. Eerst een soort taptoe: muzikanten lopen figuren terwijl ze spelen. Er is zelfs een Nederlands orkest dat fietsend muziek maakt – en hoe! De melodieën zijn ingewikkeld, maar klinken loepzuiver. Wat een topprestatie.

Dan barst de grande finale los. En precies op dat moment barst ook de hemel open. Het water stort met bakken naar beneden. Paraplu’s geven het op en iedereen vlucht richting een brasserie. Tobi wordt daar opnieuw de knuffelkoning, terwijl de arme muzikanten in de stromende regen blijven doorspelen. Sneu, maar ook bewonderenswaardig.

De fakkeltocht zien we niet. En ook de vuurwerkshow langs de Moezel missen we – al blijkt dat achteraf een zegen. Het spektakel is zó heftig dat de camper ervan dreunt. Voor Tobi even wennen, maar met een spelletje zoek de egel is de rust snel terug.

De regen klettert de hele nacht door. Wij dromen alvast van zon op zondag – zo’n dag waarop we weer huiswaarts keren. Nog één nachtje in de camper en daarna slapen we weer als een wijnprinses in ons eigen bedje.

Terug naar Prüm – de cirkel rond

Vandaag breekt alweer de laatste dag van ons prachtige avontuur aan. We maken nog een laatste wandeling langs de Moezel – een soort afscheidsrondje, alsof we de rivier persoonlijk bedanken voor al die mooie dagen.

Op papier staat dat we om 10.00 uur moeten uitchecken. Gelukkig blijkt “Duitse Pünktlichkeit” hier wat rekbaar: half elf mag ook. Dus vertrekken we, geheel in stijl, pas tegen elven.

Omdat de camping geen loosplek heeft voor grijs water, rijden we naar een dorpje verderop. Daar zou een plek moeten zijn, maar de toegang lijkt ontworpen door iemand die nog nooit een camper van dichtbij heeft gezien. Dan maar eerst de tank volgooien. Met bijna dertig cent verschil per liter ten opzichte van Nederland voelt dat bijna als een kleine overwinning – alsof de reis zichzelf terugbetaalt.

Dan komt de vraag der vragen: waar lunchen we? Zouden we nog ergens een bakkertje vinden dat op zondag open is? En ja hoor, opeens valt het kwartje: we rijden gewoon naar de camperplaats in Prüm, waar onze reis begon. Daar is een bakkertje, daar is tijd en ruimte voor een rustige lunch, en daar kunnen we ook meteen de camper legen.

Een betere afsluiting is nauwelijks te bedenken. Prüm voelt vandaag als de perfecte cirkel: we eindigen precies waar we begonnen zijn. Een gouden zet, al zeggen we het zelf.